De dag is niet oud, maar hij wordt sneller donker. De trein waarop ik zit rijdt van een glooiend landschap naar het platte land. Steden maken plaats voor grazende koeien. De omgeving is ook steeds witter geworden, de wolken laten maar weinig licht door. De nog zwakke schijn wordt gereflecteerd door het witte tapijt die al snel de vuile winter romantiseert.

De finale halte in Oostende heeft hetzelfde deken over zich heen gekregen. Mijn gladde zolen vinden geen grip op de natte blauwe steen van het perron, op het plein voor het gebouw zijn er maar weinig mensen te bespeuren. Enkelingen vechten tegen de storm en steken dwars het plein over. De paar auto’s die rijden doen dat stapvoets. De soundtrack (Danny The Dog door Massive Attack) op mijn mp3 speler geeft de stemming perfect weer. Intiem, maar melancholisch.

Dit moment is ideaal om mijn fototoestel uit mijn rugzak te nemen en een knalfoto te schieten. Maar ik deed het niet. Ik genoot van het moment, kon geen afstand van de situatie nemen. Wilde wel, maar mijn vingers verkleumden zich helemaal. Geen handschoenen. Het is een foto die ik voor mij zag: zwart-wit, of in kleur maar laag contrast. Met een persoon (of liefst een koppel) die de wind trotserend probeert te voorkomen dat zijn jas zich van het lijf rukt. De situatie deed mij denken aan een welbepaalde foto die ik niet zo lang geleden al eens eerder zag. De foto heeft als titel Brief Encounter van Gregory Crewdson.

Brief Encounter by Gregory Crewdson

De manier waarop deze foto werd genomen doet een groot deel van de mystiek ongedaan. Alles wat je ziet is in scène gezet. De sneeuw, de auto (het licht van de koplampen zijn spots),  de acteurs, … De know-how hiervoor komt rechtstreeks uit de filmwereld en het gaat erom een perfect shot te halen. De foto zelf werd genomen met een camera op groot formaat. Kijk naar de reeks schitterende reeks Genius Of Photography (BBC, ep 6) voor de weergave in video.

De foto is onpersoonlijk, maar weet mij toch te interesseren. Spontaniteit ontbreekt hieraan, vind ik, en die had ik misschien kunnen vast leggen op dat ene plein in Oostende. Ik wist dat ik hier spijt van zou krijgen… Volgende keer echt wel handschoenen meebrengen.

WIM

This post is tagged oostende, sneeuw