Acht uur zeventien ‘s morgens. Ik zet mijn wekker af en staar even versufd naar het woord “snooze”. Het leek even of er iets anders stond. “Idioot, de ochtend ervoor lag je op net dezelfde stomme manier naar dat woord te staren, je weet dat er snooze staat”, dacht ik bij mezelf. Het begrip “slaapdronken” kan je in mijn geval relatief letterlijk interpreteren.
Ik werp een handdoek rond mijn nek en strompel naar beneden. Voor ik de douche instap zet ik de tv op, ik hou niet van ochtenden zonder animo, hoe suf ik ook mag zijn. Ik kom onder de douche uit, voorzie mijn lijf van een tenue en plof nog even in de zetel. Het was pas een tiental minuten later eer ik voor het eerst naar buiten keek en zag dat het mistig was.
Shit, het is al bijna kwart voor negen. Ik nam mijn jas en mijn camera en flitste naar buiten.
Zes beelden, waarvan vier bruikbare. Desondanks dat het enorm gerusht was, ben ik toch blij met het resultaat en de atmosfeer van deze vier beelden.
SVEN
“mist”. Het kan ook verkeerd vanuit het Duits vertaald worden… Als in: “Sven stapte zoekend naar goede beeldhoek door het grasplein recht in een vers achtergelaten “mist”.”