Vandaag even tijd gehad met een werkende Fuji 3D camera. Het ding was leuk afgewerkt, maar groot en zwaar. De blinkende zwarte behuizing heeft aan de voorkant een “slide”-systeem zoals de Sony T-reeks. Opstart snelheid is vrij snel gezien de schijnbare complexiteit van de camera. Achteraan hebben de knoppen de “touch and feel” van de kleinere Z30 en Z33 Fuji camera’s. Een belangrijke knop is de switch tussen 2D en 3D. Het eerst normale schermpje wisselt snel van de ene naar de andere stand.
Tijdens het fotograferen heb je nogal snel de neiging je vingers voor één van de lenzen te houden. Het verrast je natuurlijk, omdat dit zich zowel links als rechts voor kan doen. Als je het 3d-scherm niet op de perfect juiste afstand van je gezicht houdt wordt je er een beetje misselijk van, maar hou je hem goed… werkt het ding perfect. Vooral het 3d filmen is een leuke ervaring. Je krijgt vanzelf de neiging om het hoekje te kijken. Verbruiken doet de Fuji volgens mij wel. Er zit een knoert van een batterij in.
Ook had ik de kans een aantal 3d-prints te bekijken. Die zijn van het klassieke type, nl. een gelamineerde foto met een “ribbel”-structuur. Ze worden op dit moment door één enkel labo in Japan ontwikkeld en kosten 5€ voor een 13×18 formaat. Als je de foto’s op de juiste afstand houdt, lukt het. Het doet allemaal wat denken aan de gratis hologramkaarten bij een pak Frosties™. De Fujifilm FinePix Real 3D W1 heeft kans op slagen, maar ik hoop dat Fuji hiermee niet zijn doodvonnis tekent. Er is reeds een kleinere camerafabrikant die door eigenwijze keuzes het steeds moeilijker heeft te overleven. Probeer nog eens een xD kaart te vinden tegenwoordig…
WIM